Na de zonsondergang in korte broek, zonder helm en jas de Nemrut naar beneden gecrost. Het was wel vrij fris op dat moment. In ons verblijf worden we vergast op een barbecue. Tafel gedekt voor ons tweetjes. Je zou bekans kunnen zeggen dat het romantisch was. We hebben hier zelfs een flesje rode wijn kunnen versieren.

Op zeker ogenblik komen er uit de bossen meerdere jongelingen met een zaklamp In de onmiddellijke omgeving is er eigenlijk niets. Ze gaan aan een tafel zitten; overleggen, en verdwijnen terug de bossen in. Zeer raar.

’s Morgens zoals gebruikelijk ons weer zeer gevarieerd Turks ontbijt. Tot op heden hebben we eigenlijk overal klink hetzelfde gekregen. De enige variatie zit in de vorm van het ei. Gebakken of hardgekookt.

We trekken verder richting Oosten, dieper Koerdistan in. We volgen de hoofdweg die plotseling stopt aan een water waar we de overzet op moeten.

Voor Siverek gaan we tanken. De 2 pompbediendes zijn wat blij dat ze klanten hebben. We moeten bij hen blijven, “praatje maken” en krijgen een Cola en watermeloen aangeboden. Praatje bestaat in feite uit het opnoemen van alle voetbalploegen die de 2 pompmannen kennen.. Germinal blijken ze te kennen, Beerschot niet, maar ook den Antwerp is niet gekend.

Hoe langer we door Koerdistan rijden merken we op dat dit gebied meer achtergesteld is dan andere Turkse gebieden. We rijden Siverek door en zien en ruiken aan de kant van de weg gedroogde paardevijgen liggen. We weten niet voor wat ze gebruikt worden maar vermoeden voor verwarming. Ook de behuizing wordt steeds armzaliger. We zien ook lemen huizen. Ook kinderen spreken je aan en kennen slechts één woord “Money, Money, Money”

We crossen verder richting hoofdstad Koerdistan, Dyarbakir; In het centrum hier loopt het werkelijk vol met Politie in gevechtskledij en gepantserde voertuigen. We besluiten de stad te mijden gezien er duidelijk iets op til is. Verder richting Hasankeyf zien we massa’s, volle minibusjes richting hoofdstad rijden.

Bij de volgende tankbeurt, het is ondertussen tussen de 40 en 45° geworden, krijgen we weer drinken aangeboden. Ze zijn naar TV aan het kijken, ROJ TV. Deze post zendt blijkbaar uit vanuit België.

We rijden even verkeerd en maken een ommetje door olievelden waarna we de Tigris volgen en in Hasankeyf belanden.

Hier vinden we een superuitgerust Motel. (Origineel Turks toilet, geen stromend water, gezamelijke hoteldouche met 2 druppels water per minuut, en lekker koele kamer van 40°, bedden hebben een hellingshoek van 5%.) maar we zijn tevreden.

Eten is nog niet van toepassing, we moeten hier participeren in de Ramazan. Voor den eerste keer zijn we blij dat we raketman horen.