We hebben op een terras aan de boord van de Tigris een lekkere mixed grill gegeten. Eerst hebben we onze dagelijkse portie soep verorberd. Sinds we in Turkije zijn hebben we al elke dag soep gegeten. Steeds met andere namen maar altijd dezelfde samenstelling, namelijk Linsensoep. Ze is wel verdomd lekker en ook goed voor den achteruitgang. Je krijgt er schoudersproeten van.

In ons luxeOtel hebben we geen internet en we gaan dus op zoek naar een internetcafé. Daarvoor kunnen we terecht in een berookt kot, met overal borden dat je niet mag roken, voor 3 Thee Lichten, 1 uur surfen en 2 Cola’s incluis. Alles in Turkije is veel en veel goedkoper, met uitzondering van de naft. Die kost hier bijna 2 Pleuro’s de liter.

Bij het buitenkomen is er een man die heel luid een soort van schlager aan het zingen is. Voor een terras vol met Turkse mannen doet hij dit heel demonstratief, molenwiekend en nog een toontje luider. We vangen woorden op als Allah – Ramazan. We hebben het vermoeden dat deze man het Ramazangebeuren grondig beu is en een te zware thee heeft gedronken.

In dit stadje hebben we geen schijn van kans op een klep of iets anders met alcool. We zien hier ’s avonds trouwens ook geen enkele vrouw op straat. Dit is echt opvallend. De mannen zitten massaal buiten in gezelschap met een thee of water. Ze spelen Backgammon of kijken TV. Omstreeks 22:30 uur begint alles te sluiten. Om 23:00 is alles afgelopen, geen kat meer op straat. Onzen zware Thee drinkenden turk hebben ze ondertussen onder lichte dwang afgevoerd.

De luc wou hier een doosje sigaren kopen, maar dit blijkt in Turkije niet simpel te vinden. In een paar winkels gevraagd, Resultaat volledig onbekend en onbemind in dit stadje. Op één of andere manier hebben de uitbaters van het hotel vernomen dat we sigaren zochten. Ze zochten ons op en kwamen met het voorstel om er mee te laten brengen uit Batman (Nee niet de stripfiguur maar de stad met die naam). Ze hebben het dan wel over Toeters. We hebben dan maar feestelijk bedankt. Raar, toeters zonder probleem te verkrijgen maar een klepke is blijkbaar onmogelijk.

We verlaten ons Motel vrij vroeg en vol goede moed willen we richting Siirt. Iedereen zegt dat je langs Batman moet maar wij gaan een alternatieve route proberen. Volgens de kaart moet dit lukken. Na een 10-tal kilometer is er de afslag naar een stadje dat op onze route ligt. Daar begint de miserie. Onmiddellijk onverharde weg waar men volop aan het werken is. De baan ligt er zeer stoffig bij en op zeker ogenblik zijn ze met speciale bulldozers en water de baan aan het gelijk trekken. Resultaat modderige baan en ook nog vrij steil naar omhoog. Dit lukt ons nog vrij goed. Hoe verder we rijden, hoe slechter de weg wordt. We krijgen ook enkele stukken met mul zand. Alles gaat vrij goed en de Luc zijn zelfvertrouwen is vrij hoog. Het gaat vrij snel en dan een stuk zeer mul zand. Ineens stuur van links naar rechts, moto naar omhoog en de Luc van zijnen brommer gekatapulteerd. Buiten een geschokt zelfvertrouwen, en wat blikschade niets aan de hand. Verder tot de weg een beetje te gortig wordt. Rotsblokken waar we met onze zware motoren niet over kunnen. Teruggedraaid en een ander weggetje geprobeerd. Recht omhoog tot in een bergdorpje. Bewoners stromen onmiddellijk rond ons samen.” Siirt, not possible, water, no bridge or ferry! “ Resultaat terug volledig zelfde weg als we gekomen zijn, maar dan bergaf.

Terug zelfde mulzanddiscours, de Luc nu heel wat trager en met minder zelfvertrouwen. Resultaat, door de nu verstijfde rijstijl, weer de zandbak in, zelfde kant. Buiten het zelfvertrouwen dat nog wat verder is afgebrokkeld en wat meer blikschade niets aan de hand. Den Ed is er 2 keer goed doorgekomen. Verder onder een loden temperatuur van 45° komen we iets na de middag terug is Hassanfey, na ongeveer een 110 Km onverhard. Daar drinken gekocht, maar we moeten het ergens niet zichtbaar opdrinken, De Ramazan is hier baas.

Gezien de hitte en ons moeilijk parcours van deze morgen, rijden we via de “grote baan” naar Tatvan. Het is al bij al vandaag een zeer vermoeiende dag geweest met een verschroeiende temperatuur. Je stopt om even te verpozen, doet je jas uit, je T-shirt is bezweet. Het duurt slechts een aantal seconden en je T-shirt is al gedroogd door de zon.

We stoppen nog even in Bitlis waar we ons, gezien de drukte, op 2 verschillende plaatsen parkeren. Wanneer we terug bij onze motoren komen staat er voor den Ed zijnen brommer een leverdienst met zijn laadklep open. We zien een passerend vrachtwagentje die vol tegen die laadklep aanrijdt juist voor den Ed zijnen broemer. Onmiddellijk een massa volk die druk beginnen discussiëren. We verlaten daar stilletjes het pleit.

In Tatvan, aan het VAN lake, vinden we weer een prima hotelletje, met nu echt goede voorzieningen.