Gisteravond, na een moeilijke dag, na het eten in een Turks voetbalcafé de wedstrijd Turkije-Belgie gevolgd. De mannen zitten hier allemaal spelletjes te spelen bij een Turkse thee. Als de wedstrijd begint wordt de klank verhoogd en de mannen blijven rustig hun spelletjes verder spelen. Als we een cola vragen wordt dit blijkbaar ook niet begrepen. De enige engelsprekende Turkse gast moet komen vertalen. Zelfs Coca Cola verstaan ze hier niet.

Wanneer Belgie scoort, krijgen we “welgemeende” felicitaties. Af en toe komt er eens een turk bij ons aan tafel zitten, en gaat weer weg. Bij de rust besluiten we maar om op onze hotelkamer verder te gaan zien.

Vandaag, na ons weerom geweldig gevarieerd en smaakvol ontbijt, onze klassieke reisweg naar het Yamaha Serviscenter gedaan. Uiteraard nog geen banden gezien. Wat nu volgt is eigenlijk onbeschrijflijk. We bellen onze bandenleverancier, die naar later blijkt zeker wel te goeder trouw is, en veel moeite doet. Volgens hem zouden de banden van Luc er gisteren geweest zijn en die van Ed vandaag. We vragen dus uitleg. Hij zegt alles te zullen nagaan en dat de banden vandaag zeker zullen geleverd worden. Ondertussen schakelen we ook de receptie van het hotel mee in waar we mee communiceren via de Google vertaalsite. Na ontzettend veel heen en weer gebel stuurt de bandenleverancier een mail met het adres waar de banden zouden geleverd zijn. Via de receptie naar dat adres. Dit blijkt een appartementsblok te zijn. Uiteraard geen banden te bekennen. Terug heen en weer gebel en uiteindelijk blijkt er aan een andere zijde van de dit appartementsgebouw een Koerierdienst te zijn. Heel deze straat blijkt trouwens ingenomen door koerierdiensten. Via de receptie van het hotel komen we te weten dat de banden er binnen een uur zouden zijn. De banden van Ed zijn met een andere koerierdienst verstuurd en zouden binnen een half uur bij Yamaha Servis zijn. Ondertussen hebben we via onze receptie zelf contact genomen met deze koerierdienst en die weten van geen banden voor Erzurum. Eerstvolgende levering is maandag na het suikerfeest. Godv…..

Dus toch bij ons kl…….

Toch maar kalm gebleven en zien plots camionette van het koerierbedrijf rijden. Luc naar de zaak en ongelooflijk maar de Luc zijn banden zijn gearriveerd.

We zijn ze onmiddellijk gaan monteren. De voorband werd al onmiddellijk verkeerd opgelegd, balanceren bleek niet mogelijk, enfin ze liggen erop.

Nu den Ed zijn banden. We bellen nogmaals terug naar de bandenleverancier. Die bevestigd dat die banden geleverd moeten zijn. Er is echter één probleem, het is enkel den achterband, de voorband is spoorloos. Via de receptie laten bellen naar Yamaha Servis, blijkt niet geleverd te zijn. Wij dan zelf naar de koerierstraat en daar het koerierbedrijf gevonden dat den Ed zijn banden zou geleverd hebben. Uiteraard communicatieprobleem. We laten vandaar bellen met onze leverancier en dan blijkt dat één band wel degelijk is geleverd bij Yamaha Servis. Dan nog maar eens onze gekende reisweg afgelegd. Doodgemoedereerd geeft de planchébewaarder den achterband aan onzen Ed.

Bandensaga is dus juist op tijd opgelost. Den Ed pakt de nieuwen band mee en zal deze vervangen bij noodzakelijkheid.

Morgen kunnen we dus eindelijk verder richting Iran via Dogubayazit. Ondertussen is het hier in de namiddag wat beginnen regenen. Hierna wat sfeerfoto’s van Erzurum.