Blog Image

Turkije 2010

Inesbolu

zwarte zee Posted on 28 Aug, 2010 19:30

Nadat we ons Otel geboekt hebben merken we toch wel op een uiterst mooie locatie te zitten. Op 50 meter van de zeelijn, het zachte bruisen van de golven, lijkt ideaal om een rustdag in te lassen en onze motorpakken nog eens te wassen.

We hebben ook nog de beschikking over een zwembad. Na ons waske gaan we eten in het restaurant van ’t Otel. Ziet er allemaal prima uit, zelfs klepkes op de prijslijst. Bestelling geplaatst en 2 klepkes, please. Met een uitgestreken gezicht zegt diene paljas “No Alcool, Sir.” Dan maar wat water gedronken en subiet op zoek naar ons klepkes.

Heel het dorp doorkruisd, vollen bak met theedrinkende turken in hun vzw’w, maar nergens iets waar je op een terras of binnen iets met alcohol kan drinken. Dit is duidelijk een ander Turkije als dat waar het massatoerisme plaatsvindt.

Uiteindelijk kopen we in een winkel wat blikjes EFES en gaan deze op het terras van ons Resort opdrinken. De blikjes worden angstvallig in een ondoorschijnende donkerkleurige plastic zak overhandigt. Ze zouden ons eens met Alcool kunnen zien.

Goed geslapen, met de klassieke wekrituelen. Blijkt er hier ook éne van St Antonius rond te lopen met een trommel. Blijkt nu dat dit tijdens de ramadan het signaal is, midden in de nacht, dat je iets mag eten. Toch wel rare, en nachtrust storende gebruiken.

Om 04:30 was onzen andere vriend ook van de partij. Zijn kruisraket staat hier 50 meters vandaan.

Tijdens onze rustdag wat prullekes opgelapt, goed geslapen op het strand en de plaatselijke markt bezocht. Het is sinds we Istanbul verlaten hebben toch wel een ander Turkije geworden. Mensen zijn zeer vriendelijk, behulpzaam, zonder opdringerig te worden. Op de markt wordt je niet aangesproken, je moet zelf op zoek gaan naar de verkoper die je dan zeer vriendelijk en niet opdringerig voorthelpt.

We zijn ondertussen wel hongerig geworden en vinden toch een eethuis waar we kunnen eten voor zonsondergang.

Drank is hier uit den boze en in het gekende plastic zakje gaat onze voorraad mee naar het Resort.

Daar nemen we nog wat foto’s van de zonsondergang en ongeveer gelijktijdig, als start van het eetmaal, wordt traditiegetrouw een kanonschot afgevuurd.

Morgen vetrekken we richting Cappadocie.



Kustlijn

zwarte zee Posted on 28 Aug, 2010 10:39

Amasra is een heel leuk Turks badstadje, gelegen in een baai, en enkel gekend bij de Turkse bevolking. Dit is totaal niet te vergelijken met de badsteden aan de Turkse Middellandse zeekusten waar het massatoerisme voluit floreert. We hebben hier gisteren, wonder boven wonder, zonder problemen onze klepkes kunnen drinken. We hebben hier maar een voorraad opgedaan gezien het verwachtingspatroon voor de volgende dagen. We hebben dit gedaan op een terras aan het strand. Er waren 3 terrassen naast elkaar en elk terras had een voetbalwedstrijd. Galatasaray, Besiktas, Trabzonspor speelden hun Europese match. Alle speakers op volle kracht met als resultaat een kakofonie van onbegrijpbare commentaar. Dit aangevuld met de aanmoedigingen van de respectievelijke fans op de terrassen. Wij vielen redelijk op als een witte vlek op een zwarte tafel met onze kleppen tussen de theedrinkende turken. Tussen de match door krijgen we één van onze dagelijkse 5 gebedsoproepen. Geen van de supporters verroert een vin.

De nacht verliep rustig met uitzondering van de lokale firma Van Gansenwinkel die het nodig achtte om 01:00 uur voor ons open raam een stopplaats in te lassen voor de verwerking van het opgehaalde vuil. Een uur verder is er blijkbaar éne van St Antonius geëmigreerd naar Amasra en heeft zijn grote trommel gevonden en doet hiermee zijn rondgang in het dorp. Natuurlijk passeert die clown 2 keren onder ons raam. Om 04:30 uur hebben we ons klassiek ochtendgebed.

Na een ontbijt, waarbij we vanop de dakverdieping van ons hotel een fabuleus zicht hebben op een baai van Asmara, rijden we verder richting oosten. Bij het starten worden we plots aangesproken door een lieftallige jongedame in perfect Vlaams: “He, zijn jullie van Belgie”. Na 5000 Km zijn dit de eerste Nederlandse woorden die we van iemand anders als onszelf horen. Blijkt een Vlaamse te zijn die met haar Turkse vriend/echtgenoot op rondreis is. Spijt dat we die de avond ervoor niet ontmoet hebben……voor een babbel.

We volgen nu de kustlijn in oostelijke richting. Het is prachtig rijden over bandenvretende wegen met alle mogelijke ondergronden. Onverhard, gravel, blinkende zwarte asfalt hier en daar bezaaid met duimdikke kiezel. Hellingen met percentages die ruim boven de 10 gaan. Als we stoppen blijven we met onze botten in het asfalt plakken.

Bij een klassiek Turks winkeltje/vzw gaan we iets drinken. Er zitten een 8-tal mannen en er staat een tractor waar ze met zijn allen aan prullen. Den Ed gaat zijn eigen moeien en heeft onmiddellijk de juiste diagnose. Service!!!!!

We raken in gesprek, met handen, voeten en een weinig Engels, en worden Turkse Thee aangeboden. Het blijken vissers te zijn die hun beklag doen over het visbestand. Alles onder de 20 Cm moeten ze terug gooien. Ze zijn ervan overtuigd dat de Oekraïense Maffia het visbestand heeft geplunderd. Het is een leuke “babbel” waarbij ze ook geïnteresseerd vragen over onze motoren stellen. Eén vraag komt altijd terug, hoeveel ze kosten ze?

We vervolgens onze weg, vreten ondertussen stof dat het niet meer normaal is, maar rijden anderzijds langs de zeer pittoreske en prachtige kustlijn met onnoemelijk veel baaitjes en geweldige zichten.

Langs de kustlijn stoppen we en gaan de zee van korterbij bekijken. Den Ed wordt bijna opgeslokt door ne grote golf.

We willen overnachten in Doganyurt. We rijden het centrum binnen, worden door de ganse bevolking enthousiast onthaald (wuiven, knikken, roepen) en stoppen in het geografisch centrum. Een perfect Engels sprekende Turk maakt ons duidelijk dat er in het ganse dorp geen overnachtingsmogelijkheden zijn. Blijkt een ex-matroos te zijn die ANTWERPEN regelmatig heeft bezocht. Hij is nu met pensioen. Als wij opmerken dat hij dan goed af is reageert ie met te zeggen dat hij op pensioen is omdat hij maar één been meer heeft. Wij onmiddellijk motoren op en vertrokken.

In Inesbolu, 30 km verder en het voor ons laatste dorp aan de Zee, zouden overnachtingsmogelijkheden zijn. Wij vreten nog wat stof en vinden daar een mooi Otel aan de zeelijn.



Amasra

zwarte zee Posted on 27 Aug, 2010 08:16

Vooreerst willen we alle mensen bedanken die al een reactie geplaatst hebben. Het doet altijd deugd om weten dat je verhaaltjes gesmaakt worden.

Na ingebruikname van onze kamer hebben we toch wel nood aan versnapering. Dit wordt onze eerste kennismaking met een echte Turkse stad waar buitenlands toerisme onbestaande is. We ondervinden dit onmiddellijk. Er is in het ganse dorp geen etablissement te vinden waar je een klep kunt drinken. Uiteindelijk in een restaurantje kunnen we toch een klepke drinken als we helemaal achterin gaan zitten. We hebben hier dan ook maar gegeten. Na het eten verfrissen we onze bezwete, stinkende, vieze en vuile lijven. Op onze kamer de binnenhuistelefoon. ’t Is den chiefpolis die vraagt of we iets nodig hebben, wat dan ook!!!

Daarna nog een stadswandeling waarbij we uit bierarmoede nog een cola en een koffie drinken.

’s Nachts om 04:30 uur loopt de GSM af. ’t Is precies een ander muziekske. ’t is de muezzin die zijn eerste van zijn 5 dagelijkse oproepen door de luidsprekers (van zeer goede kwaliteit) laat schellen. Den Ed beseft onmiddellijk hoe laat het is, en gaat op zijn knieën richting Mekka. Hij roept op zijn eigen gekende manier Allah aan (godv………);

’s Morgens moeten we er iets vroeger uit want onze brommers moeten de winkel uit. Nadat de winkel- en hoteluitbater ons nog een thee heeft aangeboden vertrekken we uit Zonguldak. Onzen Chiefpolis hebben we niet meer gezien

We rijden nu richting Safranbolu en het zijn vrij grote rechte banen. Aan een kruipunt, na een lang recht stuk, hebben we onze derde conferentie met de Politie, stoppen geblazen. Wij ons van geen kwaad bewust maar het zien der deze keer geen sympathieke uit.. Begint den oudste te blaffen dat we de speedlimit hebben overschreden. Nu hadden we absoluut geen idee waar we te snel gereden hadden, we hebben nog nooit zo rustig gereden als vandaag. We herinneren ons ook geen borden en we dachten dat de speedlimit op dergelijke banen 100 was.

We zouden dus 86 gereden hebben. We begrijpen het niet goed en na veel gebrabbel blijkt dat voor motorfietsen, wat dan ook, de max snelheid 70 km/u is. We krijgen ook nog de filmopname van onze supersonische snelheidsoverteding te zien. Resultaat, elk een boete van 65 pleuro’s. Te betalen binnen de maand.

Beetje humeurig, en nu op onze hoede, verder door een schitterende vallei naar het plaatsje Safranbolu, werelderfgoed van de Unesco, en gekend voor zijn Ottomaanse huizen. We nemen ruim de tijd om het stadje te verkennen. Het is hier van temperatuur ook weer precies een heteluchtoven

We rijden dan terug richting Zwarte Zee door mooie valleien, bochtige wegen met prachtige panorama’s.

We zoeken het badplaatsje Amasra op waar we in Otel Seymen een goed onderkomen vinden.



Zonguldak

zwarte zee Posted on 25 Aug, 2010 21:34

‘s Avonds in de omgeving van ons hotel, tussen de uitgehongerde, vraatzieke ramadangetrouwe turken ook iets gegeten en we willen daarna nog een klepke drinken. Blijkt in onze omgeving niet zo simpel. We kunnen uiteindelijk een pintje drinken een beetje verder in het toeristische gedeelte op een terras tussen de Oekraïners. Daarna willen we korter bij ons hotel nog iets drinken. Dat lukt, maar we moeten wel binnen gaan zitten en achterin de kroeg.

We verlaten ’s morgens de heksenketel die Istanbul is en dit lukt eigenlijk vrij vlot.

De temperatuur loopt weer op tot 38°. We rijden Istanbul uit via de O4 en blijkt dat je hier moet betalen. We dachten aan het “peage”kot een ticket te pakken, maar er kwam geen frommel uit. Dan zo maar doorgereden en er begint daar een alarm kabaal te geven, niet normaal. Maar gestopt en op zoek naar een verantwoordelijke. Geen van die “Peage”kotjes is bemand. Uiteindelijk blijkt dat je een magneetkaart moet kopen voor 50 Thee Lichtjes per moto. We kopen er maar één en zullen wel zien. Wanneer we de snelweg afgaan gaan we naast elkaar staan. We gebruiken de kaart, groen licht, in stereo vertrokken en ja – dat klotealarm gaat natuurlijk af. Niets van aangetrokken en doorgereden. Tot op heden zonder gevolg.

Na de snelweg via heerlijke goede baan met vervallen pompstations naar de zwarte zee gereden.

Daar is een leuke zeebries en de temperatuur wordt draagzamer. Na wat rechte wegen, met heerlijke zichten op de Zwarte Zee, komen we in bergzamer gebied en nemen we enkele zeer kleine wegeltjes.

Hier komen we te weten waar Nutella zijn hazelnoten haalt. De bergflanken staan hier vol met hazelaars. Het is hier heel leuk rijden met onzen brommer. Heel steile smalle banen met bulten, putten, kasseien, zeer korte haarspeldbochten, losse kiezel, zandpaden, enz., kortom we moeten het hier kunnen.

We komen rond 18:00 aan in Zonguldak. Lijkt een leuk stadje. We parkeren onze motoren, wat niet simpel bleek, want je kon hier nergens staan. De Luc te voet op zoek naar een hotel terwijl den Ed bij de broemers blijft. De luc is nog niet weg of er stopt een motorpatrouille van de Polis bij den Ed. Dien is al in alle staten en denkt dat em van jan heeft. Ze geven hem echter een hand en vragen waar we vandaan komen. Ze stellen voor om te helpen iets te zoeken. De woordvoerder blijkt toch wel niet de chef van de polis te zijn hier en een fervente motorrijder. Hij wil ons persé helpen.

Ondertussen komt de Luc terug en heeft een Hotelleke gevonden met staanplaats voor de motoren in een winkel. Onzen Chief Polis wil echter absoluut nog verder helpen en onder begeleiding van 2 Polismotoren met blauw licht, rijden we naar ons Hotel. Enkel richting, kruispunten lamgelegd voor onze passage, verkeer wordt tegengehouden, het kan niet op. Aan het Hotel gaat de Polischef zich vergewissen van de veiligheid voor het stallen van onze motoren. Uiteindelijk rijden we onder begeleiding, over het voetpad, tussen een massa verbaasde turken, de motoren die winkel, gordijnenwinkel, binnen, waar we ze op de marmeren vloer stallen. De Polischief maakt nog een foto van ons en zegt dat hij morgen met ons komt ontbijten en ons de stad uit zal begeleiden. Wij uiteraard akkoord.