Blog Image

Turkije 2010

Darende

cappadocie Posted on 01 Sep, 2010 21:51

In het gezellige centrum van Goreme een lekker stukje gegeten, klep gedronken, laatste maal naar onze Spaanse favoriet gekeken en naar ons paradise gegaan en verslag geschreven. Vermoedelijk daar ook ons laatste kleppen gedronken zonder problemen. Op ons terras krijgen we van onze gastheren nog wat walnoten. Dit alles onder dreigende wolken en een opkomende wind.

Opgestaan, laatste maal ons standaard (lees zeer basic) paradise ontbijt tot ons genomen, de steile helling af en dan toch weer onder die koperen ploert verder richting Oosten. Zoals gebruikelijk eerst weer eens de verkeerde kant opgedraaid.

20 Kilometer verder veranderd de natuur drastisch. Andere rotsformaties en de bergflanken worden gebruikt voor graanteelt.

We naderen zo Kayseri, hoofdstad van Centraal Anatolie, en zien voor het eerst, na Istanbul, dat hier veel industrie is gevestigd. We rijden door Kayseri, wat, buiten de vele rode lichten, waar we telkens voorstaan, vrij vlot lukt.

Na Kayseri, klimmen we steeds verder tot het hoogste punt van vandaag, 1900 meter. Het is een hoogvlakte waar we rijden en dit gaat gepaard met stevige zijdelingse rukwinden. De banen zijn recht en eentonig. Af en toe zijn er weer van die kiezelbanen bij. God weet waarom ze die kiezel gebruiken, maar het rijdt verschrikkelijk.

Benzinestations worden ook schaars en als er dan al één is blijken ze daar geen benzine te hebben. Systeem van tanken in Turkije is ook een belevenis op zich. Aan elk benzinestation staat er bijna voor elke pomp een pompbediende. Bij aankomst tikt deze je nummerplaat in, tankt hem “vol”, geeft je een ticket met daarop je nummerplaat waarmee je dan moet gaan betalen. Daar krijg je dan je klassiek ticket hetwelk je dan aan de pompbediende moet laten zien voor vertrek. We hebben de indruk dat in Turkije voor iedereen een job wordt gecreëerd.

Na een 300 Km besluiten we om te stoppen in Darende waar we een hotel hebben gezien, Ten eerste zijn de hotels hier vrij schaars en den Ed is nog altijd niet op zijn plooi.

We checken in en den Ed pakt zijnen thermometer nog eens. Blijkt weer opgelopen tot 38.2. Wat Paracetamol gepakt en te bed gegaan. Zijn linkeronderbeen is rood, hard, gezwollen en verhit.

De luc verkent de omgeving en blijkt in dit voor ons godvergeten stuk Turkije toch wel ne Canyon te zijn. Het is een mooie kloof met snelstromend water. Ze hebben doorheen de kloof een wandelpad aangelegd en aan het begin ervan is er ook een waterval. Hogerop het riviertje, genaamd Thoma, kun je ook Raften.

Bij terugkomst is den Ed nog altijd niet bekomen. We besluiten medische hulp te zoeken. Geluk bij een ongeluk, is er toch geen splinternieuwe kliniek juist achter den hoek. De hotelmanager, perfect Engelstalig, verwittigd de kliniek en geeft de symptomen door. We begeven ons naar de spoed “ACIL” en komen bij Jaak Vermeiren terecht. Pas afgeven, efkens bekijken, en door naar één van de hokskes van den Acil. Alles loopt hier door elkaar, wie in godsnaam is er hier den dokter. Op zeker moment staan ze daar met een 6-tal, witte stoffrak, groene stoffrak, jeans, blauwe stoffrak. Eén van die zes, in Turks Engels (m.a.w. reikt niet verder dan Yes en No), voert het woord en wil weten wat de klachten zijn. Intussen zijn de anderen ook al druk aan het discussiëren wat den Ed nu heeft. Eén komt tot de analyse: Cellulitis. Algemene hilariteit. Uiteindelijk sturen ze ons eerst terug naar de Jaak, daar wordt de rekening gemaakt. Dit, na heel wat telefoontjes, tussenkomst van weer meerdere “dokters”, waarbij we af en toe “Toerist” horen vallen, blijkt 27,50 Turkse Lichtjes te kosten.

Den Ed krijgt een barcode en mag terug naar zijn kot. Daar krijgt em een infuus en wordt bloed getrokken. Een baxter (500 Ml) met een vloeistof lijkend op Elixir d’ Anvers. Ondertussen, het is zonsondergang, is de raketman daar weer en het kanonschot, ineens iedereen weg uit den Acil, en den Ed heeft dan maar een slaapke gedaan.

Hij wordt wakker als ze een kreunend oud vrouwtje binnenbrengen met haar gevolg, een zestal gesluierden duiken mee dat kotje binnen. Verplegend personeel heeft eigenlijk geen plaats meer, maar dat is hier blijkbaar heel normaal. Dien Acil is eigenlijk een echt duivenkot.

Naast den Ed brengen ze ook nog ne kleine binnen. Die was aan het janken en om hem te kalmeren kreeg die van zijn vader nen hoop petsen. Die zal nadien nog ander verzorging nodig hebben als waar em voor binnen kwam. Uiteindelijk na den baxter mag den Ed vertrekken. Uiteindelijk is hij ondanks alles toch goed geholpen. We hopen dat we morgen kunnen verder rijden naar NEMRUT DAGI.



Balloon

cappadocie Posted on 31 Aug, 2010 20:01

Gisteravond zijn we Goreme ingetrokken en op een dakterras, bij een zeer aangename, avondtemperatuur, een lekker potje plaatselijke kost gegeten. Daarna, op hetzelfde terras met uitzicht op de promenade van Goreme, nog enkele klepkes gedronken. Daarna moe maar voldaan in onze niet waterpas staande bedden gedoken.

Vandaag eens wakker geworden van onze eigen GSM, wel om 04:50 uur want we gaan balloonen. Den Ed is eigenlijk niet te best, beetje koortsig, maar voor de balloontrip zet em toch door. We gaan naar de ophaalplaats rechtover ons Paradise en beginnen stilaan te twijfelen of ze ons niet vergeten zijn. Uiteindelijk duikt het busje op. Vervolgens gaan we naar de startplaats. We gaan er voor de rest niet te veel woorden aan vuil maken maar de foto’s, die deze maal wel aan onze verwachtingen voldoen, laten spreken. Het was Formidastisch.

Na de balloonervaring terug naar Paradise en nog even de nest in. Ontbijt genomen en den Ed terug de nest in met 38. We vermoeden een zonneslag of reactie van één of andere insectenbeet. De luc de stad in voor verkenning Goreme. ’s Namiddags is de koorts nog niet gedaald en blijft den Ed in bed. De Luc met zijnen broemer naar de ondergronds stad van Derinkuyu. Het is een stad die werd gebouwd door de vroegchristenen en die 8 ondergrondse verdiepingen telt, tot 50 meter diep.

Bij terugkomst blijkt den Ed terug (springlevend) en zijnen beer is aan het grollen. We gaan dus een stukske eten. De lucht is wat aan het veranderen en het lijkt of er ander weer op komst is. Morgen vertrekken we in principe richting Nemrut Daghi.



Red and Rose Valley

cappadocie Posted on 30 Aug, 2010 19:04

Na aankomst in het Paradise cave Hotel uitgepakt en op het terras met geweldige uitzichten op Goreme zonder probleem een klepke gedronken. We hebben hier dan ook maar gegeten en na nog wat klepkes te bed gegaan. Den Ed zijne mail nagezien in een feërieke omgeving

’s Nachts geen Van gansenwinkel, Raketman of Trommelman gehoord maar ’s morgens rond 06:00 uur een nieuw wekgeluid. Een zwaar blazend geluid alsof er een grote bunsenbrander wordt ontstoken. We gaan onmiddellijk buiten kijken. Er hangt vlak boven onze kop een grote mand met nen grote ballon eraan. Het lijkt hier precies de markt van Sint-Niklaas. De lucht hangt vol met luchtballonnen. Na dit spektakel aanschouwt te hebben kruipen we maar terug in onze nest.

Ontbeten en vetrokken voor een wandeling door de valleien rond Goreme. Eerst bezoeken we het open air museum van Goreme, ook werelderfgoed van de Unesco. Bij het binnentreden van het museum zegt den Ed: “Den Haan is dan toch gesloten” en pakt ne foto.

Het erfgoed wordt eigenlijk niet gerespecteerd door sommige bezoekers die het nodig vinden hun namen (Ahmed, Murat, enz.) op de fresco’s te krassen terwijl je anderzijds geen foto’s mag nemen. Bij de ingang van één van de vele kerken zit een opzichter. Als ie ziet dat je een fototoestel hebt zegt hij “No pictures” en leest rustig zijn gazet verder.

Tot onze grote onwetendheid blijkt Cappadocie een vroeg Christelijke nederzetting te zijn met zeer vele uitgehouwen kerken in de rotsen. Later is dit overgenomen door de Byzantijnse kerk en zijn de aanvankelijke muurschilderingen overschilderd met Bijbelse taferelen. We testen even de grootte van de graven uit.

Het gesteente hier in Cappadocie is een zacht gesteente (tufsteen) te vergelijken met een iets hardere Ytongblok. Het is gemakkelijk te bewerken.

Na het museum hebben we onze tocht verder gezet met een wandeling door de Red en Rose Valley. Er stonden overal verwijzingen met de juiste richting en de nog af te leggen afstand. We zijn begonnen bij 2 Km en nadat we 3 Km gegaan hadden bleek dat we terug 2 Km verwijderd waren. Uiteindelijk hebben we vandaag om en bij de 15 Km te voet afgelegd met de koperen ploert op onze ketel. We hebben wel genoten van de rust en de stilte en de prachtige natuur en uitzichten. We hebben pogingen gedaan om ze op foto te vatten, maar tot onze spijt is er geen enkele die de werkelijkheid eer aandoet.

In een kloof horen we plots zachte muziek. Blijkt er daar een turk een “Natural Café” neergepoot te hebben. Den uitbater loopt er nogal vrolijk bij. We drinken er iets en den uitbater pakt zijn pakske Camel en haalt er ne groten Toeter uit. Hij vraagt ons om te zwijgen en we roken samen de vredespijp.

Met frisse benen en opgewekt gemoed zetten we onze klooftocht verder. Het lijken plots vlakke hellingen, brede paden, roze luchtballons en geen afstand is te ver. Hali, Halo, from home to work we go…..

Uiteindelijk terug geraakt in Goreme, na enkele moeilijke beslissingen in verband met de te volgen weg, leggen we daar voor morgen een ballonvlucht vast. Vertrek om 05:15 uur; we gaan moeten oppassen met de klepkes. We hadden nu onze Raketman kunnen gebruiken.

Na onze ervaringen in Roemenië, Maramures, de meest indrukwekkende algemene ervaring tot heden.



Drive to paradise

cappadocie Posted on 29 Aug, 2010 20:46

Rustige avond gehad, acht kleppen in het gekende plastic zakje gesmokkeld en op onze patio met zicht op zee, voorbijvliegend UFO’s, satellieten en ruimtestations soldaat gemaakt. Geleuterd over alle voorgaande items.

Rustige nacht gehad, trommelman of raketman niet gehoord.

Den Ed zit nochtans steeds met den Islam en moskeëen in zijne kop.

’s Morgens om 07:00 uur nestje uit, gepakt, gezakt en ontbeten. Leek allemaal vlot te gaan tot constatatie dat de luc geen sokken had. Terug ontpakt, sokken gezocht en vertrokken. Eerst gaan tanken, de luc zijne portefeuille zat nog in zijn avondbroek. Weer ontpakken en inpakken. Vastgesteld dat we onze IK niet bij hadden, terug naar Otel en dan uiteindelijk vertrokken in zuidelijke richting, met de nodige retard. Ondertussen stonden we al deftig in het zweet want de temperatuur rees weer de pan uit. We willen jullie niet jaloers maken maar tot op heden hebben we welgeteld 12 minuten wat lichte smosregen gehad aan de grens Bulgarije/Turkije. Voor de rest altijd, ’s nachts inbegrepen, tussen de 25 en de 40 C°.

Eerst nog het kustlandschap met fris groene bergwanden die langzaam, verder naar het binnenland toe, overgaan naar dorre bergwanden. De temperatuur loopt ook steeds meer op, het wordt steeds droger. Je kunt het vergelijken met een heteluchtoven. We voelden ons precies kieken aan het spit. Dat beloofd voor in de zandbak. Den Ed wil nog steeds niet af van zijn groen poloke. Er is geen mens die nog in zijn buurt wil komen maar dat is de bedoeling “t Is met liefde gegeven en met liefde gedragen”: zegt hij.

In het begin hebben we een klim gedaan waarbij de volledige bestrating bestond uit klinkers. Verder hebben we eigenlijk de ganse dag over prima asfalt gereden, dikwijls met dubbele rijstroken in elke rijrichting waarop quasi geen verkeer reed. We zijn door verschillende afwissellende landschappen gereden met soms fenomenale zichten.

We hebben vandaag doorgezet en in totaal 600 km gereden. De vriendelijkheid van de bevolking lijkt ook nog steeds toe te nemen. Het is een verademing tegenover Istanbul waar ze eigenlijk enkel commercieel vriendelijk zijn.

Bij het naderen van cappadocie worden de landschappen er enkel maar mooier op met uitzonderlijk mooie kleurvariaties en paradijselijke zichten. Het was zeker de moeite om deze 600 Km af te leggen. Wel vermoeiend maar gezien de intensiteit van de zichten voelen we de vermoeidheid niet.

Voor Goreme zien we langs de kant van de weg verscheidene tentenkampen, we vermoeden zigeuners die zich inlaten met een vorm van seizoensarbeid. Ze waren in elk geval aan het werken.

In Goreme vinden we een Otel met de toepasselijke naam “Paradise”.