Blog Image

Turkije 2010

Mount Ararat

Noord Oost Anatolie Posted on 13 Sep, 2010 08:20

Na de bandenaffaire hebben we ons eens laten gaan en bangelijk gegeten voor de prijs van een frietje met curryworst. Daarna hebben we ons nog eens te goed gedaan aan een heerlijke Turkse Koffie en een waterpijpke gebruikt. Iedereen in ‘t stad is op stap als voorbereiding van het suikerfeest. Je kunt er op de koppen lopen.

Na 3 dagen motorinactiviteit zijn we wat blij dat we terug in onze routine vervallen. Botten aan, frak aan en vroem richting Dogubayazit. Na de buien van gisteren is het toch wel behoorlijk fris op den broemer. We rijden weer over lange rechte banen en zitten constant op een hoogte van 1800 a 2000 meter.

Onderweg zien we dat iedereen in zijn beste kledij rondloopt. Sommige restaurants zijn al vroeg bezet en begraafplaatsen worden massaal bezocht, blijkbaar naar aanleiding van het suikerfeest.

Er is verder op straat weinig of geen activiteit. We rijden door dorpen waar 14 a 15 jarigen langs de kant staan. Deze hebben er blijkbaar plezier in om ons met stenen te bekogelen. We waren verwittigd (door de duitsers in Tatvan) dat dit kon gebeuren en anticiperen door recht op deze jongeren in te rijden met de gas open. Zo krijgen ze niet de kans om hun ding te doen. Het is ongebruikelijk maar het helpt dus effectief.

We naderen in Dogubayazit en zien met mondjesmaat de grootste berg van Turkije, Mount Ararat, ongeveer 5200 meter hoog, groter worden.

In Dogubayazit blijkt toch wel een andere atmosfeer te hangen. Het is een vrij jonge stad die bevolkt wordt door bergbewoners die zich hier gegroepeerd hebben. We voelen een licht vijandige sfeer aan. We rijden de stad door, kinderen roepen, Money, Money, sommigen kloppen op onze bagage, en roepen van alles na. We rijden de stad door en gaan de berg op richting Ishak Pasha Palace. We komen op deze locatie de Amerikanen tegen die we in Erzurum in ons Hotel ook al hadden ontmoet. Het Ischak Pasha Palace is gebouwd op een plateau in de jaren 1600 in verschillende stijlen. Er is hier zelfs een vorm van Centrale verwarming. We vinden hier ook een Haremverblijf, echter nu niet meer van toepassing.

We vinden na het bezoek aan het Ishak Palace een onderkomen in Hotel/Camping Murat een 100-tal meter lager als het ischak palace. Het is een, qua locatie geweldig, qua verblijf basic, onderkomen.



Lastik Erzurum – final

Noord Oost Anatolie Posted on 08 Sep, 2010 18:05

Gisteravond, na een moeilijke dag, na het eten in een Turks voetbalcafé de wedstrijd Turkije-Belgie gevolgd. De mannen zitten hier allemaal spelletjes te spelen bij een Turkse thee. Als de wedstrijd begint wordt de klank verhoogd en de mannen blijven rustig hun spelletjes verder spelen. Als we een cola vragen wordt dit blijkbaar ook niet begrepen. De enige engelsprekende Turkse gast moet komen vertalen. Zelfs Coca Cola verstaan ze hier niet.

Wanneer Belgie scoort, krijgen we “welgemeende” felicitaties. Af en toe komt er eens een turk bij ons aan tafel zitten, en gaat weer weg. Bij de rust besluiten we maar om op onze hotelkamer verder te gaan zien.

Vandaag, na ons weerom geweldig gevarieerd en smaakvol ontbijt, onze klassieke reisweg naar het Yamaha Serviscenter gedaan. Uiteraard nog geen banden gezien. Wat nu volgt is eigenlijk onbeschrijflijk. We bellen onze bandenleverancier, die naar later blijkt zeker wel te goeder trouw is, en veel moeite doet. Volgens hem zouden de banden van Luc er gisteren geweest zijn en die van Ed vandaag. We vragen dus uitleg. Hij zegt alles te zullen nagaan en dat de banden vandaag zeker zullen geleverd worden. Ondertussen schakelen we ook de receptie van het hotel mee in waar we mee communiceren via de Google vertaalsite. Na ontzettend veel heen en weer gebel stuurt de bandenleverancier een mail met het adres waar de banden zouden geleverd zijn. Via de receptie naar dat adres. Dit blijkt een appartementsblok te zijn. Uiteraard geen banden te bekennen. Terug heen en weer gebel en uiteindelijk blijkt er aan een andere zijde van de dit appartementsgebouw een Koerierdienst te zijn. Heel deze straat blijkt trouwens ingenomen door koerierdiensten. Via de receptie van het hotel komen we te weten dat de banden er binnen een uur zouden zijn. De banden van Ed zijn met een andere koerierdienst verstuurd en zouden binnen een half uur bij Yamaha Servis zijn. Ondertussen hebben we via onze receptie zelf contact genomen met deze koerierdienst en die weten van geen banden voor Erzurum. Eerstvolgende levering is maandag na het suikerfeest. Godv…..

Dus toch bij ons kl…….

Toch maar kalm gebleven en zien plots camionette van het koerierbedrijf rijden. Luc naar de zaak en ongelooflijk maar de Luc zijn banden zijn gearriveerd.

We zijn ze onmiddellijk gaan monteren. De voorband werd al onmiddellijk verkeerd opgelegd, balanceren bleek niet mogelijk, enfin ze liggen erop.

Nu den Ed zijn banden. We bellen nogmaals terug naar de bandenleverancier. Die bevestigd dat die banden geleverd moeten zijn. Er is echter één probleem, het is enkel den achterband, de voorband is spoorloos. Via de receptie laten bellen naar Yamaha Servis, blijkt niet geleverd te zijn. Wij dan zelf naar de koerierstraat en daar het koerierbedrijf gevonden dat den Ed zijn banden zou geleverd hebben. Uiteraard communicatieprobleem. We laten vandaar bellen met onze leverancier en dan blijkt dat één band wel degelijk is geleverd bij Yamaha Servis. Dan nog maar eens onze gekende reisweg afgelegd. Doodgemoedereerd geeft de planchébewaarder den achterband aan onzen Ed.

Bandensaga is dus juist op tijd opgelost. Den Ed pakt de nieuwen band mee en zal deze vervangen bij noodzakelijkheid.

Morgen kunnen we dus eindelijk verder richting Iran via Dogubayazit. Ondertussen is het hier in de namiddag wat beginnen regenen. Hierna wat sfeerfoto’s van Erzurum.



Blocked in Erzurum

Noord Oost Anatolie Posted on 07 Sep, 2010 17:57

Na het inchecken op zoek gegaan naar onze Yamaha Servis, de plaats waar onze banden geleverd zouden worden. Na wat zoekwerk in een sloppenwijk ons servicecenter gevonden.

Een krot met een houten vloer, doordrenkt van den olie, waar geen motorfiets door de deur kan, en waar de muren opgestapeld zijn met massa’s fietsonderdelen. Als je de moto al zou binnenkrijgen zakt hij gedwee door de rotte planché. Er is niets te bespeuren dat op een bandenmachien trekt en den Ed vraagt zich af of ze hier banden opleggen met vork en mes. In elk geval, ons vertrouwen krijgt een ferme knauw. Uiteraard spreekt de dienstdoende planchébewaker geen woord Engels, Duits of een andere verstaanbare lettergreep. We hebben onze twijfels of we wel juist zitten maar op een soort diploma aan de muur zien we de naam die werd opgegeven. We raken geen stap verder en het is al tegen Iftar (tijdstip dat de raketman toelating geeft om te eten) en we besluiten om ’s anderendaags terug te gaan.

We eten in een restaurant waarbij we kennismaken met den uitbater, een turk die in her verleden in Duitsland, Mannheim een restaurant heeft uitgebaat. We spreken met hem af ’s anderendaags en hij wil ons helpen om te tolken bij onze problemen.

“s Morgens, na ons heerlijk ontbijt, komkommer tomaat en korst brood, terug naar ons servicecenter. Geen banden te bekennen en een nieuwe welbespraakte planchéopzichter. Na veel gehakketak belt hij onze bandenleverancier. Die verzekert ons dat de banden onderweg zijn. Wij dus met een onzeker gevoel naar onze afspraak met onzen Duitssprekende turk. Die brengt ons bij een Lastikshop (bandenfiliaal) van een kennis waar we zien dat ze het benodigde materiaal hebben om banden te monteren. We zoeken op internet de site van onze leverancier op en dit stelt ons toch wel wat gerust.

We verkennen de rest van de dag Erzurum, een typische anatoolse stad. Veel is er niet te zien, een paar moskeeën, veel winkels, veel hoofddoeken, sommigen letterlijk jutezakken, en veel kleine mensen. Het valt ons echt op dat de mensen hier uitzonderlijk klein zijn. De Luc met zijn 1.72 is hier één van de grootsten en den Ed is hier superklasse (van grootte).

Verder hebben de mensen hier allemaal opvallend Anatoolse grote neuzen. Mannen en vrouwen hebben hier ook opvallend sterke beharing.

In tegenstelling tot wat we dachten, dat Turken vrij sterk waren in talen, hebben we over ons ganse verblijf in Turkije ondervonden dat de Turken eigenlijk enkel hun eigen taal kennen, waar voor ons echt niets van te maken valt. Ze doen ook geen enkele moeite om in een andere taal tegemoet te komen, maar ze blijven steeds vriendelijk en behulpzaam.

“s Avonds gaan we eten in een restaurant dat we in de Lonely Planet hebben gevonden. Hier hebben we niet te kiezen, één menu, te nemen of te laten. Het valt al bij al mee, maar een beetje weinig. Zeker in deze Ramazantijd, waar je in de ganse stad gedurende de dag niets te bikken kunt vinden. Wij kunnen al beginnen eten, maar de andere klanten, voor de eerste keer ook vrouwen en gezinnen, wachten effectief om te eten of te drinken tot raketman het signaal geeft. Na ons maal drinken we hier nog wat koffies en thee in de binnentuin en krijgen een waterpijp aangeboden. Wat betreft de Ramazan kunnen we nog meegeven dat we in de loop van de dag een koekje en een cola drinken, op straat. Hierbij worden we steevast aangekeken met een echt verwijtende en kwade blik.

We worden wakker met het bandenverhaal op ons maag en dat wordt niet echt verholpen met het ontbijt, want een bende Amerikanen, is met het grootste deel al gaan lopen.

Terug naar de Yamahaservice, uiteraard nog geen banden en ook geen mogelijkheid tot communicatie. Terug naar Hotel en gebeld naar leverancier. Die verzekerd dat de banden van Luc vandaag nog geleverd worden en die van Ed morgenvroeg. Den Ed komt in een vuurwapengevaarlijke toestand.

We zoeken vervolgens olie voor den oliewissel van den Ed. Olie is overal te krijgen maar nergens kunnen we de olie wisselen. Uiteindelijk worden we verwezen naar een soort van voorstad. Hier is echt de ene smeerput naast den andere. We voeren de wissel uit en blazen onze luchtfilter uit. Hier kwam serieus wat zand en vuil uit. Nadien lopen de motoren terug als nieuw.

Ondertussen blijkt dat de banden van Luc nog altijd niet gearriveerd zijn. Het begint stilaan hachelijk te worden. We moeten voor 12/9 de grens met Iran over. Morgen vervolg.



Erzurum

Noord Oost Anatolie Posted on 05 Sep, 2010 21:10

In Tatvan één van onze beste avondmalen genoten. We hadden samen een schotel schapenlever en schapenvlees besteld. We kregen 2 overvolle borden vlees. Het was echt uitzonderlijk lekker klaargemaakt en gekruid. Daarna hebben we bij de plaatselijke kruidenier een plastic zakske gevonden. Bij terugkomst stonden er 3 Yamaha’s enduro met Turkse nummerplaat naast onze machines. Tijdens de nacht brengt trommelman en raketman ons nog maar eens uit onze concentratie.

Bij het ontbijt krijgen we het gezelschap van 3 duitsers welke bij ons aan tafel komen zitten. Zij zijn met de Yamaha’s en komen terug van Mount Ararat welke ze beklommen hebben. Eén van de duitsers spreekt perfect Frans en is in het verleden van Congo naar Kaapstad gereden met een BMW 100 GS. Ze geven nog wat tips ivm een hotel in dogubayazit en ons verblijf in Pakistan.

We vertrekken voor, wat later blijkt, een lange saaie rit en dit weer onder een verschroeiende zon. Het effect van die verzengende warmte laat je soms suffen op dien brommer. Op zeker ogenblik staat er in het midden van de baan een bord “DUR” (=STOP). We vertragen en zien tot onze stomme verbazing een man op een ladder in het midden van de weg staan. Chance dat we dat bord gemerkt hadden anders was die man op de ladder verleden tijd. Die man was notabene aan, we vermoeden, een flitscamera van de jandarma’s aan het werken.

Onze alternatieve route naar ERDURUM loopt aanvankelijk naast het Van meer en dan verder over saaie lange rechte wegen.

De landschappen hebben niet veel nieuws te bieden en we concentreren ons dan maar op de levenswijze van de mensen.

We zien weer massa’s van paardenvijgen gemaakte briketten. Ze worden aangemaakt met restafval van stro en dan gedroogd. Ze moeten dat hier doen want het valt op dat er hier geen bossen zijn.

De kwaliteit van de huizen is ook van zeer bedenkelijke kwaliteit. Het zijn eigenlijk meer sloppenwijken. Nochtans is iedereen hier schijnbaar content en gelukkig. Kinderen zijn zeer blij, ongedwongen en lijken met de kleinste gift ongelooflijk tevreden. We zien kinderen die een prinseskleedje hebben gekregen en het is aandoenlijk hoe tevreden ze hiermee naar hun tentenkamp spurten.

Bij een andere stop staan een 4-tal jonge meisjes. Ze zien er zeer speels en gelukkig uit en blijven steeds in onze omgeving rondhangen. We hadden wat Princekoekjes gekocht en er hiervan aan de meisjes gegeven. Deze koesterden de koeken maar hebben er niet van gegeten. Enkele minuten later moesten ze van grote broer de koeken teruggeven. We weten eigenlijk niet waarom (geloof, van vreemden gekregen???)

We merken ook waarom ze de vrachtwagen zo hoog stapelen. Zo hebben de passagiers een goede ruggensteun.

We merken ook dat hier nog veel handenarbeid wordt verricht. Ook paard en kar is uit het straatbeeld niet weg te denken, zelfs in de steden. We zien ook hoe de was gedroogd wordt. Neen, dit is geen sluikstort maar wel degelijk drogende was.

Uiteindelijk, na weer een vermoeiende rit, komen we in Erzurum, waar we een hotel uit onze Lonely Planet vinden. Hier moeten we nu onze banden zien te vinden.