Blog Image

Turkije 2010

Izmir en Cannakale

Terugweg Posted on 12 Oct, 2010 18:52

Wanneer we ’s morgens vertrekken uit denizli is het koud en miezerig. Het regent echter niet maar we trekken toch onze regenvest aan om ons te wapenen tegen de koude. We rijden weer door een typisch Turks berglandschap met vrij goede wegen en af en toe bochtig intermezzo’s.

We arriveren vrij vroeg in Izmir en vinden daar uit onzen bijbel een fantastisch hotelletje. Het heeft 2 sterren maar hoort zeker een categorie hoger.

Het is gelegen in een mooi steegje met typische winkeltjes en berbers. Den Ed maakt van de gelegenheid gebruik om zich te laten kortwieken.

We verkennen Izmir en komen terecht in den bazaar. Er heerst een onbeschrijflijke drukte en er zijn koopjes te doen. Het lijkt wel of het hier solden zijn. Den Ed laat zich gaan en schaft zich hier zijn winteroutfit aan. Ondertussen is het opgeklaard en komen we aan de zeedijk. Daar heerst een ijzige wind die recht uit de zee komt.

“s avonds drinken we nog nen Efes en we vertrekken ’s morgens naar Cannakale. Het is droog met dreigende wolken en weer ijzig koud. We vertrekken dus maar weer met regenpakken.

We zijn nog maar enkele kilometers ver en passeren een snelheidscontrole. Veel te laat gezien en prijs natuurlijk. We reden iets over de 100 en vrezen dus het ergste, gezien de beperking voor motoren op 70. Deze Polis klapt echter niet over 70 en zegt dat we 107 reden waar 100 mag. We krijgen het gekende papiertje van 130 lira’s en steken het bij onze Turkse papieren. Dat van den Ed is een beetje verfrommeld.

We volgen de kustlijn en passeren Troje. Onderweg merken we een BMW 1200 GS die achter ons rijdt. Aan een licht komt ie naast ons staan en het blijkt een Belgisch koppel te zijn. We hebben een kort gesprek maar raken ze nadien kwijt.

In Cannakale vinden we weer een geweldig hotelletje, 107 jaar oud en volledig, vrij recent, gerenoveerd. Terwijl de Luc het hotel zoekt komt het koppel met de 1200 GS ook aan in dit stadje. We spreken af om ‘s avonds samen iets te drinken.

Cannakale is een mooi kuststadje met meerdere ferryverbindingen. Er heerst een gezellige drukte en er zijn naar Turkse standaarden enorm veel dijkterrasjes. Het paard van Troje staat hier ook. Het is de replica die gebruikt werd in de gelijknamige film.

’s Avonds hebben we een gezellige avond met Freddy en Nancy uit Knokke. Ze hebben zojuist 3 weken in Turkije rondgereden en zijn ook op weg naar huis. We leren Backgammon spelen en het wordt nogal laat.

’s Morgens vertrekken we richting Bulgarije. We hebben beslist gezien de verwachtte weersomstandigheden om de kortere weg naar huis te nemen.



Mersin, alanya en denizli

Terugweg Posted on 08 Oct, 2010 22:39

De laatste 3 dagen hebben we onzen blog niet aangevuld wegens tijdsgebrek. We hebben enkele interessante ontmoetingen gehad met de plaatselijke bevolking en veel opgestoken over het werkelijke leven in Turkije.

In Gaziantep ondervinden we, dat naargelang we zuidelijker en westelijker rijden, Turkije een serieuze gedaanteverwisseling ondergaat. Hier vinden we zonder problemen onze klepkes, die we ook openbaar kunnen opdrinken in een plaatselijke “kroeg”, vodden op de kop van vrouwen worden schaarser, straatbeeld begint westerser aan te voelen. Niettegenstaande blijft raketman zijn indoctrinatiewerken 5 maal per dag verder zetten.

Moskee van Adana.

Vanuit Gaziantep rijden we richting Mersin, een havenstad aan de middellandse zee, kort bij de grens met Syrië. Het is een vrij saaie lange weg die wel snel vooruit gaat.

In het centrum van Mersin vinden we een 1 Ster Otel met de toepasselijke naam Star. We parkeren de motors onder de latrineplaats van de duiven. Mersin is weer een aangename plaats en de temperatuur is nog steeds goed. Een klantenronselaar, die zelfs zijn moeder zou verkopen, brengt ons naar een toch wel goed visrestaurantje waar we een lekkere gambaschotel consumeren.

Nadien hebben we in een Efesbar een diepgaand gesprek met den Achmed over de grondwetshervorming in Turkije. Den Achmed blijkt nogal ne conservatieve te zijn hoewel hij wil laten uitschijnen dat hij progressief is. Het wordt een gesprek gevoed door enerzijds bier en anderzijds thee. Daarna ontmoeten we nog een baruitbater die zijn beklag doet over het ingevoerde rookverbod in openbare instellingen en de controle van de Polis op het afsluiten van de muziek om middernacht. Het blijkt hier nog steeds een uitloper van Koerdistan te zijn. We ondervinden dat de verhouding met de Koerden uit Iran niet zo best is, eerder afstandelijk.

We verlaten Mersin en rijden via de kust naar Alanya. Dit blijkt een geweldig stuurweggetje te zijn met een opeenvolging van bochtjes over toch wel een afstand van ongeveer 200 Km. De asfalt is wisselvallig en soms slippery. Onderweg wordt de lucht donker en hebben we geluk dat we langs de kust rijden. We zien en horen in de bergen serieuze onweders te keer gaan. Zelf kunnen we het droog houden tot Alanya.

In Alanya vinden we een leuk hotelletje in het centrum kort bij de haven. Het is duidelijk een toeristenstad met bijhorend nightlife. We hebben hier eerst gewild en later ongewild geniet van tot 03:00 uur en liggen in ons bed mee te daveren op de technobeats. Om 04:30 uur is onze vriend raketman weer van de partij met zijn technodeuntje. De onweders bereiken ook Alanya en het rommelt hier serieus met de nodige stormwinden en regenbuien. Onze was is ’s nachts een eigen leven gaan leiden maar we kunnen alles recupereren.

’s Morgens is het nog steeds aan het regenen en we vertrekken met regenpak aan richting Denizli. Het is eigenlijk veel te warm om met regenpak te rijden. Na een 80-tal kilometer lijkt de lucht op te klaren en is het gestopt met regenen. We draaien na Antalya richting binnenland naar het noorden. We klimmen weer een heel stuk langs fijne bochtige wegen waar we toch een goed gemiddelde kunnen aanhouden; Het wordt wel koud en we zijn verplicht onze regenvest aan te trekken om de koude te trotseren.

We komen aan in kouwelijk Denizli en vinden daar zowat het enige Otel in town. Het is hier eigenlijk voor ons gevoeld bangelijk koud, en moeten onze fleecekes aantrekken. We vinden hier een plaatselijk “kroegske” waar ze ook lekkere, niet vergelijkbaar met die van ons, maar toch, frietjes serveren. ‘s Avonds is het Duitsland – Turkije, op het plein voor ons Otel op groot scherm te volgen. Gezien de koude niet zo’n succces.

Morgen rijden we richting Izmir, en houden we het hopelijk droog en warmer.



Dyarbakir en Gaziantep

Terugweg Posted on 05 Oct, 2010 17:42

In Van kunnen we ’s avonds eindelijk nog eens een normaal brood eten ipv van de platte vijgenbroden die we nu al bijna een maand moesten verorberen. Zoals gezegd was het er vrij fris en hebben we onze fleeckes bovengehaald.

We hebben “s morgens een ontbijt waar we al enkele weken van droomden, Gewoon brood met choco. Bangelijk!!!!

We vertrekken uit Van en het weer ziet er op dat moment kwakkelachtig uit. De regen blijft echter over en gaandeweg wordt het in de loop van de dag warmer. We hebben wel de ganse dag in een soort van mist gereden.

Onderweg komen we een Duits koppel uit Hamburg tegen die met hun 1200 GS onderweg zijn naar Iran en vervolgens Nepal. Zij reizen op een iets andere manier en hebben de trein genomen van Oostenrijk tot Istanbul. In Iran nemen ze de ferry naar Dubai en vandaar gaat het met het vliegtuig richting Nepal. We zien dat ze hun katalysator niet vervangen hebben en hopen voor hun dat ze geen problemen krijgen in Iran met de loodhoudende kwalitatief slechte benzine. We geven ze enkele tips ivm onze ervaringen in Iran, voornamelijk het rijgedrag en de grensformaliteiten.

We arriveren vrij vroeg in de hoofdstad van Koerdistan en vinden een goed hotelletje in het centrum. Het blijkt een levendige, frisse stad te zijn. Dit in tegenstelling tot de verwachtingen.

Het is ook een moderne stad qua uitzicht en uitstraling. We hebben er een gezellige avond en kunnen tot onze verbazing de nodige klepkes drinken. We hebben wel lang moeten zoeken, maar een Efes Lokali gevonden.

We verlaten Dyarbakir en zetten koers naar Gaziantep, een totaal onkende stad voor ons. Het is een vrij saaie weg, maar het is een aangename temperatuur om met de motor te rijden. Onze koperen ploert is weer van de partij. Het laastste deel tussen Sanliurfa en Gaziantep is wel leuk qua landschappen. Het is hier duidelijk een streek die leeft van de katoenbouw.

We zijn weer vrij vroeg ter bestemming en vinden onmiddellijk een leuk hotel in het centrum. Ook dit blijkt weer een moderne, frisse en gezellige stad te zijn waar het leuk vertoeven is. Hierna enkele sfeerbeelden van de stad.

We moeten er ook nog bij vertellen dat sinds we terug in Turkije zijn , onze automatische wekker van 04:30 uur terug van de partij is. Die kruisraket begint weer danig op onze systemen te werken.



Van

Terugweg Posted on 03 Oct, 2010 21:03

Bij het buitenrijden van Umria hebben we moeilijkheden om de juiste route te vinden. Ze vinden het hier blijkbaar niet nodig om de richtingsborden ook in een leesbare taal te zetten. We rijden dus richting grens Turkije op richtingsgevoel en op GPS waar voor dit gedeelte Iran geen gegevens zijn.

Na een rit van ongeveer 100 ipv van 55 komen we dan uiteindelijk toch aan de grens. We hadden al een andere grensovergang gevonden maar dat was militair domein en voor ons absoluut niet toegangkelijk.

Aan de grens gebruikelijke toestanden met geldwisselaars. Ditmaal niet zomaar klakkeloos gewisseld maar met de werkelijke koers in het achterhoofd beetje onderhandeld en niet te zeer in het zak gezet.

Ditmaal schudden we alle hulpverleners van ons af en doen de formaliteiten zelf. Aan Iraanse kant vlot dit vrij goed. Eerst uitgangsstempel van de Police en vervolgens Carnet ingevuld. We krijgen nog een wit papier mee voor de customs maar die moeten dat blijkbaar niet hebben. Daarna kunnen we zonder probleem Turkije binnen. Daar eerst naar de Polis en vervolgens weer onze motor laten inschrijven. We zijn 30 ste in de rij en moeten een klein uurtje wachten. Daarna stempel in de paspoort en we kunnen Turkije binnen. Veel simpeler als vorige keer. We moeten zelfs geen Visa aankopen want de vorige was een multiple geldig voor 90 dagen.

Terwijl we aan de grens staan slaagt het weer om en begint het te regenen. Voor ons de eerste regen sinds de grens Bulgarije-Turkije. Het regent nu wel pijpestelen. Nochtans wanneer onze plichtplegingen gedaan zijn is de regen over.

We rijden nu richting Van over prachtige wegen en door adembenemende landschappen. We verwonderen er ons over dat we over deze schitterende route tijdens de voorbereidingen niets gevonden hebben. De route loopt vanaf de grens Serou/Esendere via Yuksekova en Baskale naar Van. Het is werkelijk een schitterende route.

Onderweg begint het wel terug zeer donker te worden en we moeten onze regenpakken aantrekken. We krijgen enkele pittige buien te verwerken en zien ongevallen.

Ook zijn er op deze route een 7 a 8-tal checkpoints van de jandarma. Telkens paspoortcontrole en éénmaal moesten we zelfs een heel papier invullen. Heel vervelend, zeker met regenpak aan. Die checkpoints zijn echte vestingen met pantservoertuigen en zwaar bewapende manschappen die in verdekte positie achter zandzakken en andere dekkingen alles in het oog houden.

Wanneer we toekomen in Van is het er nog 13°. Dat valt wel tegen en dat zijn we niet meer gewoon. We vinden vrij snel een goed hotel en eindelijk nog eens een klepke. Dat smaakt.