Blog Image

Turkije 2010

Naar lake Van

Koerdistan Posted on 04 Sep, 2010 20:24

We hebben op een terras aan de boord van de Tigris een lekkere mixed grill gegeten. Eerst hebben we onze dagelijkse portie soep verorberd. Sinds we in Turkije zijn hebben we al elke dag soep gegeten. Steeds met andere namen maar altijd dezelfde samenstelling, namelijk Linsensoep. Ze is wel verdomd lekker en ook goed voor den achteruitgang. Je krijgt er schoudersproeten van.

In ons luxeOtel hebben we geen internet en we gaan dus op zoek naar een internetcafé. Daarvoor kunnen we terecht in een berookt kot, met overal borden dat je niet mag roken, voor 3 Thee Lichten, 1 uur surfen en 2 Cola’s incluis. Alles in Turkije is veel en veel goedkoper, met uitzondering van de naft. Die kost hier bijna 2 Pleuro’s de liter.

Bij het buitenkomen is er een man die heel luid een soort van schlager aan het zingen is. Voor een terras vol met Turkse mannen doet hij dit heel demonstratief, molenwiekend en nog een toontje luider. We vangen woorden op als Allah – Ramazan. We hebben het vermoeden dat deze man het Ramazangebeuren grondig beu is en een te zware thee heeft gedronken.

In dit stadje hebben we geen schijn van kans op een klep of iets anders met alcool. We zien hier ’s avonds trouwens ook geen enkele vrouw op straat. Dit is echt opvallend. De mannen zitten massaal buiten in gezelschap met een thee of water. Ze spelen Backgammon of kijken TV. Omstreeks 22:30 uur begint alles te sluiten. Om 23:00 is alles afgelopen, geen kat meer op straat. Onzen zware Thee drinkenden turk hebben ze ondertussen onder lichte dwang afgevoerd.

De luc wou hier een doosje sigaren kopen, maar dit blijkt in Turkije niet simpel te vinden. In een paar winkels gevraagd, Resultaat volledig onbekend en onbemind in dit stadje. Op één of andere manier hebben de uitbaters van het hotel vernomen dat we sigaren zochten. Ze zochten ons op en kwamen met het voorstel om er mee te laten brengen uit Batman (Nee niet de stripfiguur maar de stad met die naam). Ze hebben het dan wel over Toeters. We hebben dan maar feestelijk bedankt. Raar, toeters zonder probleem te verkrijgen maar een klepke is blijkbaar onmogelijk.

We verlaten ons Motel vrij vroeg en vol goede moed willen we richting Siirt. Iedereen zegt dat je langs Batman moet maar wij gaan een alternatieve route proberen. Volgens de kaart moet dit lukken. Na een 10-tal kilometer is er de afslag naar een stadje dat op onze route ligt. Daar begint de miserie. Onmiddellijk onverharde weg waar men volop aan het werken is. De baan ligt er zeer stoffig bij en op zeker ogenblik zijn ze met speciale bulldozers en water de baan aan het gelijk trekken. Resultaat modderige baan en ook nog vrij steil naar omhoog. Dit lukt ons nog vrij goed. Hoe verder we rijden, hoe slechter de weg wordt. We krijgen ook enkele stukken met mul zand. Alles gaat vrij goed en de Luc zijn zelfvertrouwen is vrij hoog. Het gaat vrij snel en dan een stuk zeer mul zand. Ineens stuur van links naar rechts, moto naar omhoog en de Luc van zijnen brommer gekatapulteerd. Buiten een geschokt zelfvertrouwen, en wat blikschade niets aan de hand. Verder tot de weg een beetje te gortig wordt. Rotsblokken waar we met onze zware motoren niet over kunnen. Teruggedraaid en een ander weggetje geprobeerd. Recht omhoog tot in een bergdorpje. Bewoners stromen onmiddellijk rond ons samen.” Siirt, not possible, water, no bridge or ferry! “ Resultaat terug volledig zelfde weg als we gekomen zijn, maar dan bergaf.

Terug zelfde mulzanddiscours, de Luc nu heel wat trager en met minder zelfvertrouwen. Resultaat, door de nu verstijfde rijstijl, weer de zandbak in, zelfde kant. Buiten het zelfvertrouwen dat nog wat verder is afgebrokkeld en wat meer blikschade niets aan de hand. Den Ed is er 2 keer goed doorgekomen. Verder onder een loden temperatuur van 45° komen we iets na de middag terug is Hassanfey, na ongeveer een 110 Km onverhard. Daar drinken gekocht, maar we moeten het ergens niet zichtbaar opdrinken, De Ramazan is hier baas.

Gezien de hitte en ons moeilijk parcours van deze morgen, rijden we via de “grote baan” naar Tatvan. Het is al bij al vandaag een zeer vermoeiende dag geweest met een verschroeiende temperatuur. Je stopt om even te verpozen, doet je jas uit, je T-shirt is bezweet. Het duurt slechts een aantal seconden en je T-shirt is al gedroogd door de zon.

We stoppen nog even in Bitlis waar we ons, gezien de drukte, op 2 verschillende plaatsen parkeren. Wanneer we terug bij onze motoren komen staat er voor den Ed zijnen brommer een leverdienst met zijn laadklep open. We zien een passerend vrachtwagentje die vol tegen die laadklep aanrijdt juist voor den Ed zijnen broemer. Onmiddellijk een massa volk die druk beginnen discussiëren. We verlaten daar stilletjes het pleit.

In Tatvan, aan het VAN lake, vinden we weer een prima hotelletje, met nu echt goede voorzieningen.



Hasankeyf

Koerdistan Posted on 03 Sep, 2010 20:41

Na de zonsondergang in korte broek, zonder helm en jas de Nemrut naar beneden gecrost. Het was wel vrij fris op dat moment. In ons verblijf worden we vergast op een barbecue. Tafel gedekt voor ons tweetjes. Je zou bekans kunnen zeggen dat het romantisch was. We hebben hier zelfs een flesje rode wijn kunnen versieren.

Op zeker ogenblik komen er uit de bossen meerdere jongelingen met een zaklamp In de onmiddellijke omgeving is er eigenlijk niets. Ze gaan aan een tafel zitten; overleggen, en verdwijnen terug de bossen in. Zeer raar.

’s Morgens zoals gebruikelijk ons weer zeer gevarieerd Turks ontbijt. Tot op heden hebben we eigenlijk overal klink hetzelfde gekregen. De enige variatie zit in de vorm van het ei. Gebakken of hardgekookt.

We trekken verder richting Oosten, dieper Koerdistan in. We volgen de hoofdweg die plotseling stopt aan een water waar we de overzet op moeten.

Voor Siverek gaan we tanken. De 2 pompbediendes zijn wat blij dat ze klanten hebben. We moeten bij hen blijven, “praatje maken” en krijgen een Cola en watermeloen aangeboden. Praatje bestaat in feite uit het opnoemen van alle voetbalploegen die de 2 pompmannen kennen.. Germinal blijken ze te kennen, Beerschot niet, maar ook den Antwerp is niet gekend.

Hoe langer we door Koerdistan rijden merken we op dat dit gebied meer achtergesteld is dan andere Turkse gebieden. We rijden Siverek door en zien en ruiken aan de kant van de weg gedroogde paardevijgen liggen. We weten niet voor wat ze gebruikt worden maar vermoeden voor verwarming. Ook de behuizing wordt steeds armzaliger. We zien ook lemen huizen. Ook kinderen spreken je aan en kennen slechts één woord “Money, Money, Money”

We crossen verder richting hoofdstad Koerdistan, Dyarbakir; In het centrum hier loopt het werkelijk vol met Politie in gevechtskledij en gepantserde voertuigen. We besluiten de stad te mijden gezien er duidelijk iets op til is. Verder richting Hasankeyf zien we massa’s, volle minibusjes richting hoofdstad rijden.

Bij de volgende tankbeurt, het is ondertussen tussen de 40 en 45° geworden, krijgen we weer drinken aangeboden. Ze zijn naar TV aan het kijken, ROJ TV. Deze post zendt blijkbaar uit vanuit België.

We rijden even verkeerd en maken een ommetje door olievelden waarna we de Tigris volgen en in Hasankeyf belanden.

Hier vinden we een superuitgerust Motel. (Origineel Turks toilet, geen stromend water, gezamelijke hoteldouche met 2 druppels water per minuut, en lekker koele kamer van 40°, bedden hebben een hellingshoek van 5%.) maar we zijn tevreden.

Eten is nog niet van toepassing, we moeten hier participeren in de Ramazan. Voor den eerste keer zijn we blij dat we raketman horen.



Nemrut Dagi

Koerdistan Posted on 02 Sep, 2010 20:29

Na den Ed zijn belevenissen in den Acil zijn we gewoon in het hotel gebleven en hebben daar onzen beer het nodige gegeven. Hier weer geen alcool.

In ons 3-sterren hotel hebben we goed ontbeten en den Ed voelt zich al veel beter na een goede nachtrust in onze geconditioneerde kamer. We brengen eerst een bezoekje aan de bank, Ed heeft ook nieuwe banden besteld en laten leveren in ERZURUM. De Luc wordt buiten aangesproken door een oude Turkse tante, met gele tanden, die in Luik blijkt gewoond te hebben. Ze was met verlof in Turkije en woonde nu in Parijs.

Een 10-tal km gereden en we zien een auto op zijn dak liggen. Alle bagage ernaast, het lijkt juist gebeurd te zijn. We stoppen en bieden hulp aan. Blijkt toch al enige tijd geleden gebeurd. Er komen uit de bossen nog wat Turken te voorschijn en we worden thee aangeboden. Ergens in de bossen wordt de thee klaargemaakt, duurde wel heel lang, en we mochten niet vertrekken voor we thee gedronken hadden. Was wel de beste thee die we al gehad hebben. Terwijl we daar staan krijgen ze de boodschap dat één van de inzittenden overleden zou zijn. Onze gastheer vertrekt en wij ook maar weg. Onze gastheer, een oudere turk, zou in Givet gewoond hebben en daar een restaurant uitgebaat hebben.

Wanneer we de hoofdweg verlaten krijgen we een prachtig landschap voorgeschoteld. Eerst een vruchtbare vallei waar hoofdzakelijk tabak verbouwd en verwerkt wordt. We stoppen hier in authentiek Turks dorpje. De mannen zitten allemaal samen in de schaduw van een boom. Een beetje verder zitten de vrouwen en kinderen de tabakblaren te sorteren om gedroogd te worden. Schitterende taferelen. We willen hier iets drinken maar de Ramazan is hier ook streng voor ons. We kunnen wel een blikje cola kopen maar dit wordt in een plastic zak met drie knopen meegegeven. Dit zodat we het zeker niet daar zullen opdrinken of de anderen in verleiding brengen.

Na de vallei komen we in een ander schitterend crimineel mooi landschap. We hebben getracht het te vatten op foto maar de werkelijkheid is niet te repliceren. De kleurschakeringen en dieptes komen op foto niet tot zijn recht. Onderweg nogmaals een wagen op zijn kop, maar deze zijn ze al aan het takelen.

We naderen onze bestemming, Nemrut Dagi en vinden juist voor het betaalkot een Otel genaamd Cesme. Na inchecken gaan we op de Nemrut Dagi, een berg van 2150 meter hoog waar op de top in 40 tot 60 voor Christus een 50 meter hoge Tumulus werd geplaatst. Het is een begraafplaats in de stijl van de Piramides. De diameter bedraagt 150 meter. Deze berg is de hoogste van de streek en boven kunnen we meegenieten van een mooie zonsondergang.



Darende

cappadocie Posted on 01 Sep, 2010 21:51

In het gezellige centrum van Goreme een lekker stukje gegeten, klep gedronken, laatste maal naar onze Spaanse favoriet gekeken en naar ons paradise gegaan en verslag geschreven. Vermoedelijk daar ook ons laatste kleppen gedronken zonder problemen. Op ons terras krijgen we van onze gastheren nog wat walnoten. Dit alles onder dreigende wolken en een opkomende wind.

Opgestaan, laatste maal ons standaard (lees zeer basic) paradise ontbijt tot ons genomen, de steile helling af en dan toch weer onder die koperen ploert verder richting Oosten. Zoals gebruikelijk eerst weer eens de verkeerde kant opgedraaid.

20 Kilometer verder veranderd de natuur drastisch. Andere rotsformaties en de bergflanken worden gebruikt voor graanteelt.

We naderen zo Kayseri, hoofdstad van Centraal Anatolie, en zien voor het eerst, na Istanbul, dat hier veel industrie is gevestigd. We rijden door Kayseri, wat, buiten de vele rode lichten, waar we telkens voorstaan, vrij vlot lukt.

Na Kayseri, klimmen we steeds verder tot het hoogste punt van vandaag, 1900 meter. Het is een hoogvlakte waar we rijden en dit gaat gepaard met stevige zijdelingse rukwinden. De banen zijn recht en eentonig. Af en toe zijn er weer van die kiezelbanen bij. God weet waarom ze die kiezel gebruiken, maar het rijdt verschrikkelijk.

Benzinestations worden ook schaars en als er dan al één is blijken ze daar geen benzine te hebben. Systeem van tanken in Turkije is ook een belevenis op zich. Aan elk benzinestation staat er bijna voor elke pomp een pompbediende. Bij aankomst tikt deze je nummerplaat in, tankt hem “vol”, geeft je een ticket met daarop je nummerplaat waarmee je dan moet gaan betalen. Daar krijg je dan je klassiek ticket hetwelk je dan aan de pompbediende moet laten zien voor vertrek. We hebben de indruk dat in Turkije voor iedereen een job wordt gecreëerd.

Na een 300 Km besluiten we om te stoppen in Darende waar we een hotel hebben gezien, Ten eerste zijn de hotels hier vrij schaars en den Ed is nog altijd niet op zijn plooi.

We checken in en den Ed pakt zijnen thermometer nog eens. Blijkt weer opgelopen tot 38.2. Wat Paracetamol gepakt en te bed gegaan. Zijn linkeronderbeen is rood, hard, gezwollen en verhit.

De luc verkent de omgeving en blijkt in dit voor ons godvergeten stuk Turkije toch wel ne Canyon te zijn. Het is een mooie kloof met snelstromend water. Ze hebben doorheen de kloof een wandelpad aangelegd en aan het begin ervan is er ook een waterval. Hogerop het riviertje, genaamd Thoma, kun je ook Raften.

Bij terugkomst is den Ed nog altijd niet bekomen. We besluiten medische hulp te zoeken. Geluk bij een ongeluk, is er toch geen splinternieuwe kliniek juist achter den hoek. De hotelmanager, perfect Engelstalig, verwittigd de kliniek en geeft de symptomen door. We begeven ons naar de spoed “ACIL” en komen bij Jaak Vermeiren terecht. Pas afgeven, efkens bekijken, en door naar één van de hokskes van den Acil. Alles loopt hier door elkaar, wie in godsnaam is er hier den dokter. Op zeker moment staan ze daar met een 6-tal, witte stoffrak, groene stoffrak, jeans, blauwe stoffrak. Eén van die zes, in Turks Engels (m.a.w. reikt niet verder dan Yes en No), voert het woord en wil weten wat de klachten zijn. Intussen zijn de anderen ook al druk aan het discussiëren wat den Ed nu heeft. Eén komt tot de analyse: Cellulitis. Algemene hilariteit. Uiteindelijk sturen ze ons eerst terug naar de Jaak, daar wordt de rekening gemaakt. Dit, na heel wat telefoontjes, tussenkomst van weer meerdere “dokters”, waarbij we af en toe “Toerist” horen vallen, blijkt 27,50 Turkse Lichtjes te kosten.

Den Ed krijgt een barcode en mag terug naar zijn kot. Daar krijgt em een infuus en wordt bloed getrokken. Een baxter (500 Ml) met een vloeistof lijkend op Elixir d’ Anvers. Ondertussen, het is zonsondergang, is de raketman daar weer en het kanonschot, ineens iedereen weg uit den Acil, en den Ed heeft dan maar een slaapke gedaan.

Hij wordt wakker als ze een kreunend oud vrouwtje binnenbrengen met haar gevolg, een zestal gesluierden duiken mee dat kotje binnen. Verplegend personeel heeft eigenlijk geen plaats meer, maar dat is hier blijkbaar heel normaal. Dien Acil is eigenlijk een echt duivenkot.

Naast den Ed brengen ze ook nog ne kleine binnen. Die was aan het janken en om hem te kalmeren kreeg die van zijn vader nen hoop petsen. Die zal nadien nog ander verzorging nodig hebben als waar em voor binnen kwam. Uiteindelijk na den baxter mag den Ed vertrekken. Uiteindelijk is hij ondanks alles toch goed geholpen. We hopen dat we morgen kunnen verder rijden naar NEMRUT DAGI.



Balloon

cappadocie Posted on 31 Aug, 2010 20:01

Gisteravond zijn we Goreme ingetrokken en op een dakterras, bij een zeer aangename, avondtemperatuur, een lekker potje plaatselijke kost gegeten. Daarna, op hetzelfde terras met uitzicht op de promenade van Goreme, nog enkele klepkes gedronken. Daarna moe maar voldaan in onze niet waterpas staande bedden gedoken.

Vandaag eens wakker geworden van onze eigen GSM, wel om 04:50 uur want we gaan balloonen. Den Ed is eigenlijk niet te best, beetje koortsig, maar voor de balloontrip zet em toch door. We gaan naar de ophaalplaats rechtover ons Paradise en beginnen stilaan te twijfelen of ze ons niet vergeten zijn. Uiteindelijk duikt het busje op. Vervolgens gaan we naar de startplaats. We gaan er voor de rest niet te veel woorden aan vuil maken maar de foto’s, die deze maal wel aan onze verwachtingen voldoen, laten spreken. Het was Formidastisch.

Na de balloonervaring terug naar Paradise en nog even de nest in. Ontbijt genomen en den Ed terug de nest in met 38. We vermoeden een zonneslag of reactie van één of andere insectenbeet. De luc de stad in voor verkenning Goreme. ’s Namiddags is de koorts nog niet gedaald en blijft den Ed in bed. De Luc met zijnen broemer naar de ondergronds stad van Derinkuyu. Het is een stad die werd gebouwd door de vroegchristenen en die 8 ondergrondse verdiepingen telt, tot 50 meter diep.

Bij terugkomst blijkt den Ed terug (springlevend) en zijnen beer is aan het grollen. We gaan dus een stukske eten. De lucht is wat aan het veranderen en het lijkt of er ander weer op komst is. Morgen vertrekken we in principe richting Nemrut Daghi.



Red and Rose Valley

cappadocie Posted on 30 Aug, 2010 19:04

Na aankomst in het Paradise cave Hotel uitgepakt en op het terras met geweldige uitzichten op Goreme zonder probleem een klepke gedronken. We hebben hier dan ook maar gegeten en na nog wat klepkes te bed gegaan. Den Ed zijne mail nagezien in een feërieke omgeving

’s Nachts geen Van gansenwinkel, Raketman of Trommelman gehoord maar ’s morgens rond 06:00 uur een nieuw wekgeluid. Een zwaar blazend geluid alsof er een grote bunsenbrander wordt ontstoken. We gaan onmiddellijk buiten kijken. Er hangt vlak boven onze kop een grote mand met nen grote ballon eraan. Het lijkt hier precies de markt van Sint-Niklaas. De lucht hangt vol met luchtballonnen. Na dit spektakel aanschouwt te hebben kruipen we maar terug in onze nest.

Ontbeten en vetrokken voor een wandeling door de valleien rond Goreme. Eerst bezoeken we het open air museum van Goreme, ook werelderfgoed van de Unesco. Bij het binnentreden van het museum zegt den Ed: “Den Haan is dan toch gesloten” en pakt ne foto.

Het erfgoed wordt eigenlijk niet gerespecteerd door sommige bezoekers die het nodig vinden hun namen (Ahmed, Murat, enz.) op de fresco’s te krassen terwijl je anderzijds geen foto’s mag nemen. Bij de ingang van één van de vele kerken zit een opzichter. Als ie ziet dat je een fototoestel hebt zegt hij “No pictures” en leest rustig zijn gazet verder.

Tot onze grote onwetendheid blijkt Cappadocie een vroeg Christelijke nederzetting te zijn met zeer vele uitgehouwen kerken in de rotsen. Later is dit overgenomen door de Byzantijnse kerk en zijn de aanvankelijke muurschilderingen overschilderd met Bijbelse taferelen. We testen even de grootte van de graven uit.

Het gesteente hier in Cappadocie is een zacht gesteente (tufsteen) te vergelijken met een iets hardere Ytongblok. Het is gemakkelijk te bewerken.

Na het museum hebben we onze tocht verder gezet met een wandeling door de Red en Rose Valley. Er stonden overal verwijzingen met de juiste richting en de nog af te leggen afstand. We zijn begonnen bij 2 Km en nadat we 3 Km gegaan hadden bleek dat we terug 2 Km verwijderd waren. Uiteindelijk hebben we vandaag om en bij de 15 Km te voet afgelegd met de koperen ploert op onze ketel. We hebben wel genoten van de rust en de stilte en de prachtige natuur en uitzichten. We hebben pogingen gedaan om ze op foto te vatten, maar tot onze spijt is er geen enkele die de werkelijkheid eer aandoet.

In een kloof horen we plots zachte muziek. Blijkt er daar een turk een “Natural Café” neergepoot te hebben. Den uitbater loopt er nogal vrolijk bij. We drinken er iets en den uitbater pakt zijn pakske Camel en haalt er ne groten Toeter uit. Hij vraagt ons om te zwijgen en we roken samen de vredespijp.

Met frisse benen en opgewekt gemoed zetten we onze klooftocht verder. Het lijken plots vlakke hellingen, brede paden, roze luchtballons en geen afstand is te ver. Hali, Halo, from home to work we go…..

Uiteindelijk terug geraakt in Goreme, na enkele moeilijke beslissingen in verband met de te volgen weg, leggen we daar voor morgen een ballonvlucht vast. Vertrek om 05:15 uur; we gaan moeten oppassen met de klepkes. We hadden nu onze Raketman kunnen gebruiken.

Na onze ervaringen in Roemenië, Maramures, de meest indrukwekkende algemene ervaring tot heden.



Drive to paradise

cappadocie Posted on 29 Aug, 2010 20:46

Rustige avond gehad, acht kleppen in het gekende plastic zakje gesmokkeld en op onze patio met zicht op zee, voorbijvliegend UFO’s, satellieten en ruimtestations soldaat gemaakt. Geleuterd over alle voorgaande items.

Rustige nacht gehad, trommelman of raketman niet gehoord.

Den Ed zit nochtans steeds met den Islam en moskeëen in zijne kop.

’s Morgens om 07:00 uur nestje uit, gepakt, gezakt en ontbeten. Leek allemaal vlot te gaan tot constatatie dat de luc geen sokken had. Terug ontpakt, sokken gezocht en vertrokken. Eerst gaan tanken, de luc zijne portefeuille zat nog in zijn avondbroek. Weer ontpakken en inpakken. Vastgesteld dat we onze IK niet bij hadden, terug naar Otel en dan uiteindelijk vertrokken in zuidelijke richting, met de nodige retard. Ondertussen stonden we al deftig in het zweet want de temperatuur rees weer de pan uit. We willen jullie niet jaloers maken maar tot op heden hebben we welgeteld 12 minuten wat lichte smosregen gehad aan de grens Bulgarije/Turkije. Voor de rest altijd, ’s nachts inbegrepen, tussen de 25 en de 40 C°.

Eerst nog het kustlandschap met fris groene bergwanden die langzaam, verder naar het binnenland toe, overgaan naar dorre bergwanden. De temperatuur loopt ook steeds meer op, het wordt steeds droger. Je kunt het vergelijken met een heteluchtoven. We voelden ons precies kieken aan het spit. Dat beloofd voor in de zandbak. Den Ed wil nog steeds niet af van zijn groen poloke. Er is geen mens die nog in zijn buurt wil komen maar dat is de bedoeling “t Is met liefde gegeven en met liefde gedragen”: zegt hij.

In het begin hebben we een klim gedaan waarbij de volledige bestrating bestond uit klinkers. Verder hebben we eigenlijk de ganse dag over prima asfalt gereden, dikwijls met dubbele rijstroken in elke rijrichting waarop quasi geen verkeer reed. We zijn door verschillende afwissellende landschappen gereden met soms fenomenale zichten.

We hebben vandaag doorgezet en in totaal 600 km gereden. De vriendelijkheid van de bevolking lijkt ook nog steeds toe te nemen. Het is een verademing tegenover Istanbul waar ze eigenlijk enkel commercieel vriendelijk zijn.

Bij het naderen van cappadocie worden de landschappen er enkel maar mooier op met uitzonderlijk mooie kleurvariaties en paradijselijke zichten. Het was zeker de moeite om deze 600 Km af te leggen. Wel vermoeiend maar gezien de intensiteit van de zichten voelen we de vermoeidheid niet.

Voor Goreme zien we langs de kant van de weg verscheidene tentenkampen, we vermoeden zigeuners die zich inlaten met een vorm van seizoensarbeid. Ze waren in elk geval aan het werken.

In Goreme vinden we een Otel met de toepasselijke naam “Paradise”.



Inesbolu

zwarte zee Posted on 28 Aug, 2010 19:30

Nadat we ons Otel geboekt hebben merken we toch wel op een uiterst mooie locatie te zitten. Op 50 meter van de zeelijn, het zachte bruisen van de golven, lijkt ideaal om een rustdag in te lassen en onze motorpakken nog eens te wassen.

We hebben ook nog de beschikking over een zwembad. Na ons waske gaan we eten in het restaurant van ’t Otel. Ziet er allemaal prima uit, zelfs klepkes op de prijslijst. Bestelling geplaatst en 2 klepkes, please. Met een uitgestreken gezicht zegt diene paljas “No Alcool, Sir.” Dan maar wat water gedronken en subiet op zoek naar ons klepkes.

Heel het dorp doorkruisd, vollen bak met theedrinkende turken in hun vzw’w, maar nergens iets waar je op een terras of binnen iets met alcohol kan drinken. Dit is duidelijk een ander Turkije als dat waar het massatoerisme plaatsvindt.

Uiteindelijk kopen we in een winkel wat blikjes EFES en gaan deze op het terras van ons Resort opdrinken. De blikjes worden angstvallig in een ondoorschijnende donkerkleurige plastic zak overhandigt. Ze zouden ons eens met Alcool kunnen zien.

Goed geslapen, met de klassieke wekrituelen. Blijkt er hier ook éne van St Antonius rond te lopen met een trommel. Blijkt nu dat dit tijdens de ramadan het signaal is, midden in de nacht, dat je iets mag eten. Toch wel rare, en nachtrust storende gebruiken.

Om 04:30 was onzen andere vriend ook van de partij. Zijn kruisraket staat hier 50 meters vandaan.

Tijdens onze rustdag wat prullekes opgelapt, goed geslapen op het strand en de plaatselijke markt bezocht. Het is sinds we Istanbul verlaten hebben toch wel een ander Turkije geworden. Mensen zijn zeer vriendelijk, behulpzaam, zonder opdringerig te worden. Op de markt wordt je niet aangesproken, je moet zelf op zoek gaan naar de verkoper die je dan zeer vriendelijk en niet opdringerig voorthelpt.

We zijn ondertussen wel hongerig geworden en vinden toch een eethuis waar we kunnen eten voor zonsondergang.

Drank is hier uit den boze en in het gekende plastic zakje gaat onze voorraad mee naar het Resort.

Daar nemen we nog wat foto’s van de zonsondergang en ongeveer gelijktijdig, als start van het eetmaal, wordt traditiegetrouw een kanonschot afgevuurd.

Morgen vetrekken we richting Cappadocie.



« PreviousNext »